sobota, 23 maja 2015

Chapter 1

Uśmiechnęłam się szyderczo, gdy spojrzałam ostatni raz na płonący przede mną budynek. To był koniec. W końcu udało nam się ich pokonać. Dolałam benzyny do ognia, po czym odwróciłam się na pięcie i kierowałam się w kierunku mojego Range Rovera. Założyłam kaptur od bluzy na głowę i wsiadłam do auta. Westchnęłam cicho sama do siebie i wyjęłam telefon z kieszeni moich spodni. Napisałam wiadomość do Blake’a , że magazyn został spalony a wraz z nim wszystkie przedmioty, które znajdowały się wewnątrz. Odłożyłam telefon na miejsce pasażera, zapięłam pas i włożyłam kluczyki do stacyjki. Odpaliłam samochód i pojechałam w stronę przedmieść Palm Springs. Od domu dzieliły mnie 74 kilometry. Podgłośniłam radio i od razu wsłuchałam się w spikera radiowego, który mówił o pożarze. Uśmiechnęłam się do siebie, bo wiedziałam, że jestem sprawcą tego całego incydentu, o którym jest właśnie mowa. Nagle zawibrowała moja komórka, co sprawiło, że się lekko wystraszyłam. Podniosłam urządzenie i po chwili odebrałam przychodzące połączenie.
-Halo? – Odezwałam się niepewnie, próbowałam się wsłuchać w otoczenie, w którym znajdował się dzwoniący. W tle było słychać skwierczenie ognia.
-„Spalimy dzisiaj ich magazyn, mamy prawie 100% szanse, że wszyscy będą się właśnie w nim znajdować. Gdy budynek będzie cały w płomieniach, uciekaj i wracaj do domu” – Po przeciwnej stronie słuchawki usłyszałam nagraną rozmowę, która została przeprowadzona w naszym salonie, jakieś 4 godziny przed całym zdarzeniem. Rozłączyłam się szybko po wysłuchaniu tego i łapczywie nabrałam powietrza do płuc. Jeśli szpiegowali nas cały czas to wiedzą wszystko. Jesteśmy teraz z niczym. Przyspieszyłam do 150 km/h by szybciej dojechać na miejsce docelowe by opowiedzieć przebieg zdarzenia. W lusterku zauważyłam podążający za mną samochód. Przede mną widniała tablica, która informowała o zjeździe do Palm Springs. Zjechałam na właściwą drogę i patrzyłam w lusterko by zobaczyć, co zrobi kierowca za mną. Na moje nieszczęście zjechał również. Spokojnie, Kimberly, to pewnie tylko przypadek. Nie, to nie może być przypadek. W tej grze nie ma przypadków. Sięgnęłam po iphone’a i wybrałam numer Blake’a. Przyłożyłam telefon do ucha i czekałam aż mój przyjaciel odbierze. Błagam Blake, odbierz tą cholerną komórkę. Po czterech sygnałach usłyszałam jego głos.
-I jak Kimberly? – Zaczął ze mną rozmowę.
-Słuchaj mnie uważnie. Ktoś mnie śledzi, gdy zjechałam na zjeździe do naszego miasta, ta osoba dalej za mną pojechała. Po drugie, magazyn, jak ci już pisałam, został spalony, ale The Hisses wiedzieli o wszystkim, ktoś od nich dzwonił do mnie i zostało puszczone nagranie naszej rozmowy – w tle usłyszałam w tle ciąg przekleństw i tłuczony wazon.
-Jakie kurwa nagranie?! – Każde wypowiedziane przez niego słowo było przesiąknięte złością.
-Nie wiem skąd mieli nagranie, ale najwyraźniej mamy w domu pluskwy. Musimy zmienić lokalizację. W każdym razie, najpierw mi powiedz, co mam zrobić teraz? – Do domu zostało mi 13 kilometrów i słyszałam za sobą odgłosy strzelaniny, przyspieszyłam do 170 km/h, by szybko zniknąć im z pola widzenia. Zdecydowałam, że pojadę na około i skręciłam w pobliską drogę.
-Jedź prosto do domu, prawdopodobnie, gdy pojedziesz dłuższą drogą będzie opuszczony szlaban kolejowy – przeklęłam siebie w duchu, że nie wzięłam pod uwagi tego. Skręciłam w następną ulicę, która prowadziła prosto do centrum miasta, a nie na obrzeża.
-Dobra, jadę do centrum, spotkajmy się pod Wang’s – rozłączyłam się i rzuciłam telefon na siedzenie obok. Nim się obejrzałam byłam już w środku miasta. Ludzie przechadzali się spokojnie po deptaku. Nigdy nie doświadczyłam spokoju. Moje życie od urodzenia było w otoczeniu gangów, bójek, narkotyków. Wychowałam się w środowisku nieodpowiednim dla dziecka. Moja matka została postrzelona podczas odbicia przez gang wrogów mojego ojca, zmarła w drodze do szpitala. Ojciec prowadzi teraz swoją działalność w Kansas City i tylko mała garstka ludzi wie gdzie się znajduje. Teraz należę do gangu jednego z bliskich przyjaciół mojego rodzica. Namierzanie, a tym bardziej grożenie mi czy porwanie grozi nawet boje się pomyśleć, czym. Mimo to, że mój rodziciel znajduje się 2358 kilometrów dalej, ma wszędzie swoich ludzi. Pstryknięciem palca może się kogoś pozbyć. Nigdy nie prosiłam go o pomoc, próbuje być samodzielna i wychodzi mi to. Wiem, że zawsze mogę liczyć na pomoc z jego strony, ale tego nie chcę. Wyciągnęłam ze schowka w pojeździe pistolet i położyłam obok telefonu. Zaparkowałam pod knajpą, naładowałam broń i schowałam w kieszeni bluzy, telefon włożyłam do spodni i otworzyłam drzwi by wyjść z auta. Stanęłam na drodze, po czym trzasnęłam drzwiami i zamknęłam samochód. Weszłam do środka lokalu i zauważyłam w rogu stojącego Blake’a. Podeszłam do niego i wyszliśmy tylnym wyjściem by bezpiecznie dojść do jego pojazdu.
-Pewnie będą mnie szukać.. – Zaczęłam rozmowę z przyjacielem.
-Chłopcy przeszukują dom, by znaleźć te podsłuchy. Nie wiem, jakim cudem są w naszym domu – westchnął zmęczony całą sytuacją. Wsiedliśmy do jego srebrnego Astona Martina.
-Pewnie włamali się, gdy wyszliśmy się zabawić – uśmiechnęłam się na wspomnienie tamtej nocy. Każdy z nas bawił się wtedy tak dobrze, czuliśmy się jak normalni młodzi ludzie, a przede wszystkim byliśmy przez chwilę wolni.
-Całkiem możliwe, zapinaj pasy i zawiozę cię do Candice, nie martw się, Beck zawiózł twoje rzeczy do niej – nic mu nie odpowiedziałam, bo co bym nie powiedziała, nie miałoby to żadnego wpływu na decyzję chłopaków, cicho jęknęłam i odwróciłam głowę w stronę okna. Podczas jazdy samochodem obserwowałam krajobraz po drugiej strony szyby, przyglądałam się innym. Każdy z nich się dobrze bawił. Wjechaliśmy do nie zbyt kolorowej części tego miasta. Ta dzielnica posiadała chyba największą ilość narkomanów. Nie wszyscy z nich ćpają, lecz niestety większość. Zauważyłam chłopaka, który bacznie obserwował nasze auto. Szturchnęłam Blake’a by spojrzał na niego, gdy spostrzegł się, że patrzymy na niego, nałożył kaptur na głowę i zaczął iść w przeciwnym kierunku do naszego. Było dość ciemno, więc ciężko było zauważyć jakąkolwiek szczególną cechę u niego. Dostrzegłam jedynie tatuaż słońca skrzyżowanego z księżycem.  Po 10 minutach dojechaliśmy w końcu do domu siostry Becka. Wysiadłam z samochodu i razem poszliśmy zapukać do drzwi. Po chwili czekania, uśmiechnięta Candy, bo tak na nią mówiliśmy, otworzyła nam drzwi i wpuściła nas do środka.
-Kimberly wszystko w porządku z tobą? – kiwnęłam Candice głową w odpowiedzi. Ściągnęłam buty z nóg i spytałam, do którego pokoju powinnam pójść. Zostałam pokierowana przez siostrę mojego przyjaciela do dużego białego pokoju. Pomieszczenie było urządzone w stylu nowoczesnym i minimalistycznym. Odnalazłam swoje walizki, które stały w kącie pokoju. Zaczęłam wypakowywać swoje ubrania do dużej szafy, która stała naprzeciwko metalowego łóżka. Gdy skończyłam, wyszłam z pokoju by zrobić sobie kolacje i herbatę. Blake i Candy siedzieli w salonie na dużym narożniku. Uśmiechnęłam się do nich i spytałam czy zrobić im też herbaty. Oboje zgodnie odpowiedzieli nie, na co się zaśmiałam. Poszłam dalej do kuchni i zaczęłam przyrządzać dla siebie posiłek. Jestem pełna podziwu, że dziewczyna mieszka w tym domu całkowicie sama. Dom ma na oko jakieś 250 metrów kwadratowych, więc jest całkiem spory. Chciałabym mieszkać w tak dużym domu, ale tylko ze swoją przyszłą rodziną. Skończyłam przyrządzać posiłek i gdy usłyszałam, że woda się zagotowała zalałam kubek z herbatą wrzątkiem. Wzięłam ze sobą kolacje i usiadłam między Blake’iem a Candice na kanapie.
-Jak długo będę u ciebie? – Wtrąciłam się w ich rozmowę i spojrzałam na dziewczynę.
-Kim..na razie nie wiemy, kiedy wszystko się unormuje, to przeprowadzicie się bliżej Kansas City, prawdopodobnie do Dallas – spojrzałam na nią oniemiała, nawet nie zorientowałam się, kiedy upuściłam talerz na podłogę. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz