Uśmiechnęłam się szyderczo, gdy spojrzałam ostatni raz na
płonący przede mną budynek. To był koniec. W końcu udało nam się ich pokonać.
Dolałam benzyny do ognia, po czym odwróciłam się na pięcie i kierowałam się w kierunku
mojego Range Rovera. Założyłam kaptur od bluzy na głowę i wsiadłam do auta.
Westchnęłam cicho sama do siebie i wyjęłam telefon z kieszeni moich spodni. Napisałam
wiadomość do Blake’a , że magazyn został spalony a wraz z nim wszystkie
przedmioty, które znajdowały się wewnątrz. Odłożyłam telefon na miejsce
pasażera, zapięłam pas i włożyłam kluczyki do stacyjki. Odpaliłam samochód i
pojechałam w stronę przedmieść Palm Springs. Od domu dzieliły mnie 74
kilometry. Podgłośniłam radio i od razu wsłuchałam się w spikera radiowego,
który mówił o pożarze. Uśmiechnęłam się do siebie, bo wiedziałam, że jestem
sprawcą tego całego incydentu, o którym jest właśnie mowa. Nagle zawibrowała
moja komórka, co sprawiło, że się lekko wystraszyłam. Podniosłam urządzenie i
po chwili odebrałam przychodzące połączenie.
-Halo? – Odezwałam się niepewnie, próbowałam się wsłuchać w
otoczenie, w którym znajdował się dzwoniący. W tle było słychać skwierczenie
ognia.
-„Spalimy dzisiaj ich magazyn, mamy prawie 100% szanse, że
wszyscy będą się właśnie w nim znajdować. Gdy budynek będzie cały w
płomieniach, uciekaj i wracaj do domu” – Po przeciwnej stronie słuchawki
usłyszałam nagraną rozmowę, która została przeprowadzona w naszym salonie,
jakieś 4 godziny przed całym zdarzeniem. Rozłączyłam się szybko po wysłuchaniu
tego i łapczywie nabrałam powietrza do płuc. Jeśli szpiegowali nas cały czas to
wiedzą wszystko. Jesteśmy teraz z niczym. Przyspieszyłam do 150 km/h by
szybciej dojechać na miejsce docelowe by opowiedzieć przebieg zdarzenia. W
lusterku zauważyłam podążający za mną samochód. Przede mną widniała tablica,
która informowała o zjeździe do Palm Springs. Zjechałam na właściwą drogę i
patrzyłam w lusterko by zobaczyć, co zrobi kierowca za mną. Na moje
nieszczęście zjechał również. Spokojnie,
Kimberly, to pewnie tylko przypadek. Nie, to nie może być przypadek. W tej
grze nie ma przypadków. Sięgnęłam po iphone’a i wybrałam numer Blake’a.
Przyłożyłam telefon do ucha i czekałam aż mój przyjaciel odbierze. Błagam Blake, odbierz tą cholerną komórkę.
Po czterech sygnałach usłyszałam jego głos.
-I jak Kimberly? – Zaczął ze mną rozmowę.
-Słuchaj mnie uważnie. Ktoś mnie śledzi, gdy zjechałam na
zjeździe do naszego miasta, ta osoba dalej za mną pojechała. Po drugie,
magazyn, jak ci już pisałam, został spalony, ale The Hisses wiedzieli o
wszystkim, ktoś od nich dzwonił do mnie i zostało puszczone nagranie naszej
rozmowy – w tle usłyszałam w tle ciąg przekleństw i tłuczony wazon.
-Jakie kurwa nagranie?! – Każde wypowiedziane przez niego
słowo było przesiąknięte złością.
-Nie wiem skąd mieli nagranie, ale najwyraźniej mamy w domu
pluskwy. Musimy zmienić lokalizację. W każdym razie, najpierw mi powiedz, co
mam zrobić teraz? – Do domu zostało mi 13 kilometrów i słyszałam za sobą
odgłosy strzelaniny, przyspieszyłam do 170 km/h, by szybko zniknąć im z pola
widzenia. Zdecydowałam, że pojadę na około i skręciłam w pobliską drogę.
-Jedź prosto do domu, prawdopodobnie, gdy pojedziesz dłuższą
drogą będzie opuszczony szlaban kolejowy – przeklęłam siebie w duchu, że nie
wzięłam pod uwagi tego. Skręciłam w następną ulicę, która prowadziła prosto do
centrum miasta, a nie na obrzeża.
-Dobra, jadę do centrum, spotkajmy się pod Wang’s –
rozłączyłam się i rzuciłam telefon na siedzenie obok. Nim się obejrzałam byłam
już w środku miasta. Ludzie przechadzali się spokojnie po deptaku. Nigdy nie
doświadczyłam spokoju. Moje życie od urodzenia było w otoczeniu gangów, bójek,
narkotyków. Wychowałam się w środowisku nieodpowiednim dla dziecka. Moja matka
została postrzelona podczas odbicia przez gang wrogów mojego ojca, zmarła w
drodze do szpitala. Ojciec prowadzi teraz swoją działalność w Kansas City i
tylko mała garstka ludzi wie gdzie się znajduje. Teraz należę do gangu jednego
z bliskich przyjaciół mojego rodzica. Namierzanie, a tym bardziej grożenie mi
czy porwanie grozi nawet boje się pomyśleć, czym. Mimo to, że mój rodziciel
znajduje się 2358 kilometrów dalej, ma wszędzie swoich ludzi. Pstryknięciem
palca może się kogoś pozbyć. Nigdy nie prosiłam go o pomoc, próbuje być
samodzielna i wychodzi mi to. Wiem, że zawsze mogę liczyć na pomoc z jego
strony, ale tego nie chcę. Wyciągnęłam ze schowka w pojeździe pistolet i
położyłam obok telefonu. Zaparkowałam pod knajpą, naładowałam broń i schowałam
w kieszeni bluzy, telefon włożyłam do spodni i otworzyłam drzwi by wyjść z
auta. Stanęłam na drodze, po czym trzasnęłam drzwiami i zamknęłam samochód.
Weszłam do środka lokalu i zauważyłam w rogu stojącego Blake’a. Podeszłam do
niego i wyszliśmy tylnym wyjściem by bezpiecznie dojść do jego pojazdu.
-Pewnie będą mnie szukać.. – Zaczęłam rozmowę z
przyjacielem.
-Chłopcy przeszukują dom, by znaleźć te podsłuchy. Nie wiem,
jakim cudem są w naszym domu – westchnął zmęczony całą sytuacją. Wsiedliśmy do
jego srebrnego Astona Martina.
-Pewnie włamali się, gdy wyszliśmy się zabawić –
uśmiechnęłam się na wspomnienie tamtej nocy. Każdy z nas bawił się wtedy tak
dobrze, czuliśmy się jak normalni młodzi ludzie, a przede wszystkim byliśmy
przez chwilę wolni.
-Całkiem możliwe, zapinaj pasy i zawiozę cię do Candice, nie
martw się, Beck zawiózł twoje rzeczy do niej – nic mu nie odpowiedziałam, bo co
bym nie powiedziała, nie miałoby to żadnego wpływu na decyzję chłopaków, cicho
jęknęłam i odwróciłam głowę w stronę okna. Podczas jazdy samochodem
obserwowałam krajobraz po drugiej strony szyby, przyglądałam się innym. Każdy z
nich się dobrze bawił. Wjechaliśmy do nie zbyt kolorowej części tego miasta. Ta
dzielnica posiadała chyba największą ilość narkomanów. Nie wszyscy z nich
ćpają, lecz niestety większość. Zauważyłam chłopaka, który bacznie obserwował
nasze auto. Szturchnęłam Blake’a by spojrzał na niego, gdy spostrzegł się, że
patrzymy na niego, nałożył kaptur na głowę i zaczął iść w przeciwnym kierunku
do naszego. Było dość ciemno, więc ciężko było zauważyć jakąkolwiek szczególną
cechę u niego. Dostrzegłam jedynie tatuaż słońca skrzyżowanego z
księżycem. Po 10 minutach dojechaliśmy w
końcu do domu siostry Becka. Wysiadłam z samochodu i razem poszliśmy zapukać do
drzwi. Po chwili czekania, uśmiechnięta Candy, bo tak na nią mówiliśmy,
otworzyła nam drzwi i wpuściła nas do środka.
-Kimberly wszystko w porządku z tobą? – kiwnęłam Candice
głową w odpowiedzi. Ściągnęłam buty z nóg i spytałam, do którego pokoju
powinnam pójść. Zostałam pokierowana przez siostrę mojego przyjaciela do dużego
białego pokoju. Pomieszczenie było urządzone w stylu nowoczesnym i
minimalistycznym. Odnalazłam swoje walizki, które stały w kącie pokoju.
Zaczęłam wypakowywać swoje ubrania do dużej szafy, która stała naprzeciwko metalowego
łóżka. Gdy skończyłam, wyszłam z pokoju by zrobić sobie kolacje i herbatę.
Blake i Candy siedzieli w salonie na dużym narożniku. Uśmiechnęłam się do nich
i spytałam czy zrobić im też herbaty. Oboje zgodnie odpowiedzieli nie, na co
się zaśmiałam. Poszłam dalej do kuchni i zaczęłam przyrządzać dla siebie
posiłek. Jestem pełna podziwu, że dziewczyna mieszka w tym domu całkowicie
sama. Dom ma na oko jakieś 250 metrów kwadratowych, więc jest całkiem spory.
Chciałabym mieszkać w tak dużym domu, ale tylko ze swoją przyszłą rodziną.
Skończyłam przyrządzać posiłek i gdy usłyszałam, że woda się zagotowała zalałam
kubek z herbatą wrzątkiem. Wzięłam ze sobą kolacje i usiadłam między Blake’iem
a Candice na kanapie.
-Jak długo będę u ciebie? – Wtrąciłam się w ich rozmowę i spojrzałam
na dziewczynę.
-Kim..na razie nie wiemy, kiedy wszystko się unormuje, to
przeprowadzicie się bliżej Kansas City, prawdopodobnie do Dallas – spojrzałam na
nią oniemiała, nawet nie zorientowałam się, kiedy upuściłam talerz na podłogę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz